خوشحالم خیلی

اسمم از پای نوشته های قدیمی شیزوکوی قرمز رفته. انگار که همه را "شیزوکو" نوشته، اصلا "آفرین" در کار نبوده. بعضی هایش را واقعا نمیدانم خودم نوشته بودم یا نه.رفتم سراغ آرشیو نوشته ها. سراغ آذرماه ها و تب و تاب های یلدا و آن زندگی باشکوهی که داشتم. که داشتیم.به گمانم با خواندن نوشته هایی که انگار هزار قرن پیش نوشته شده اند، به خودم ظلم کردم. ولی امشب از آن شب هاییست که نمیتوانم دلتنگت نشوم.آه. پر از حرفم. پر از خیالات جورواجور. ولی گفتنشان چه فایده؟ به پرت کردن یک صدف به سمت ماه و انتظار رسیدنش میماند.ماه ِ دورم، یلدایت مبارک. خوشحالم خیلی...

همین حالا بیدلیل یاد آهنگ " تنهاترین نهنگ دنیا" افتادم و رفتم از یه سایت پیداش کردم و دارم گوش میکنم. برای من پر از خاطرهست. غم داره اما عمیقاً قشنگه.

ته اقیانوس همهمون یه نهنگ تنها زندگی میکنه؟

خوشحالم خیلی...